De nog steeds wel kleine Kyra is ondertussen wel aanzienlijk zwaarder geworden, en dit maakt het transport niet altijd makkelijker. Kinderwagens en draagzakken bestaan hier wel, maar zijn ofwel onbruikbaar door het gebrek aan trottoir, of door schijnbare ongepastheid. Je moet het niet makkelijk willen hebben als je een kind hebt. Dat is wat ik hier wel eens mee lijk te krijgen. Hoewel papa weleens wat extra gemak zou willen hebben. Mijn luiheid heeft zich ook naar Kyra verplaatst, en zij vertikt het dan ook om op haar buik de gebruikelijke baby-oefeningen te doen. Terugdraaien op haar rug en blijven liggen is voor Kyra genoeg. Zitten kan ze ondertussen wel redelijk, maar alleen als ze er zin in heeft, of als we haar vast houden. Met groeiend ongeduld kijken we nu dan ook uit naar de tijd van kruipen, lopen en praten. Want ze wil wel een heleboel zeggen, maar meer dan een langgerekte E of A komt er nog niet uit. Al heb ik al wel gedacht een woord te herkennen, ondertussen al in 4 verschillende talen, lijkt het me toch onwaarschijnlijk dat ze dingen als Ungarn, Analamahintsy of Nee al bewust heeft uitgesproken.
No comments:
Post a Comment